Život u slobodi

0
181
profesionalni-fotograf-foto-radevic-baner
profesionalni-fotograf-foto-radevic-baner

171.jpeg

Krishnamurti tvrdi da duboka tišina koja se javlja u umu oslobođenom od taloga prošlosti kao misli, koja je uvek stara i mrtva, jeste upravo ona snaga koja izaziva temeljnu promenu u samim moždanim stanicama. Ona ujedno znači i duhovno isceljenje pojedinca, a to je jedina istinska revolucija.

Jedini put u slobodu, prema Krishnamurtiju, jeste put koji prolazi kroz teško prohodno područje izuzetno uslovljenog ljudskog uma. Prvi korak je stoga uvek i nužno razumevanje misaonog procesa. To samo razumevanje suštine mentalnih aktivnosti pražnjenje je uma od poznatog i zahteva jednu specifičnu disciplinu posmatranja i ustrajanost u kontinuiranom učenju o samome sebi.

Izmena spoljnih okolnosti življenja u obliku prepravke političkih poredaka ili sprovođenja privrednih reformi nikada neće dovesti do unutrašnje revolucije u srcu pojedinca. Glavno pitanje je stoga kako izvesti tu psihološku mutaciju i pokrenuti suštinsku evoluciju svesti koja uključuje i organsku promenu mozga, odnosno celog ljudskog organizma. Krishnamurtijev odgovor je naizgled paradoksalan: ne postoji odgovor na kako? Sloboda od prošlosti, tj. od misli kao prošlosti i poznatog koje preče čoveka u opažanju onoga što jeste – onemogućujući življenje u sadašnjosti, jedinoj dimenziji u kojoj je življenje zapravo moguće – nastupa samo onda kada je čovek sasvim rasterećen potrebe za odgovorom na pitanje kako se osloboditi tog poznatog. To jednostavno znači biti slobodan za gledanje onoga što se uistinu događa u nama i oko nas iz trena u tren. Stoga nema drugog koraka, postoji samo posmatranje i slušanje u sadašnjosti.

Ne najpre viđenje pa onda delovanje, nego viđenje koje transformiše neistinu u istinu, nered u red, životarenje u življenje! Upravo u tom intervalu između spoznaje i delovanja promiče nam sam život, a uskaču svakojaki gurui, sveštenici i eksploatori uvek spremni na to da nam ponude odgovore na pitanje kako valja živeti u svetu sve većeg nihilizma i sveprisutne destrukcije koji smo sami stvorili. Sadržaj svesti svakog čoveka tek je talog življenja u ljudskom društvu, nagomilano iskustvo, pounutrena kultura, tradicija i istorija jedne zajednice u večnoj borbi za opstanak među drugim zajednicama.

Dokle god je čovek rob sadržaja svoje svesti, on može samo ponavljati svoje vlastite i greške svojih predaka. Dakle, istinska religioznost nema ništa zajedničko sa verovanjem ili dogmom, nego je isključivo kvalitet življenja utemeljen na posebnom kvalitetu svesti ili spoznaji o nama, našim odnosima i našim predstavama o životu i smrti.

Odgoj i obrazovanje dece i mladih za slobodu stoga je od izuzetne važnosti u modernom svetu. Krishnamurti je toga bio itekako svestan, pa je tokom svog dugog života utemeljio osam škola, šest u Indiji i po jednu u SAD i Engleskoj. Glavna ideja bila je osposobljavanje učenika za samospoznaju i sticanje uvida u vlastitu uslovljenost radi što kvalitetnijeg delovanja i življenja. Budući da je sebičnost glavni uzrok svakog sukoba, pa tako i zla u svetu, Krishnamurti predlaže kreiranje takvog modela obrazovanja koji će učenike zaista osposobiti za posmatranje bez posmatrača, moralni integritet, celovitost života, duhovnu uzvišenost i dobrotu. Zlobni kritičari ukazivali su na apsurdnost škole u kojoj deca gledaju zalaske sunca umesto da ih se adekvatno pripremi za surovu borbu u društvu i nauči prihvatanju autoriteta i hijerarhije. Ipak, nije li apsurdno, odgovara Krishnamurti, upravo to što uporno insistiramo na promašenim i anahronim konceptima obrazovanja producirajući uglavnom mediokritet i fragmentirane ljude?

Četiri glavne teme – život, smrt, ljubav i meditacija – provlače se kroz sve Krishnamurtijeve govore i spise. Integracija rascepkanog pojedinca koji strahovito pati i živi protuvrečnim životom ispunjenim neprekidnom borbom i nepotrebnim sukobom ključni je problem savremenog čoveka. Krishnamurti predlaže raskrinkavanje trikova fragmentisanog uma, te življenje, odnosno umiranje iz trena u tren kao jedini način življenja primeren čoveku kao skroz naskroz slobodnom biću. To je potpuna zrelost i punoća ljudskog dostojanstva, odnosno totalna sloboda od svake uslovljenosti prošlim iskustvom, od vremena kao faktora podele između onoga što uistinu jeste i onoga što bi, prema našem mnjenju, trebalo biti, te patnje uzrokovane nepoznavanjem čovekove prave naravi. To je ujedno i apsolutna sloboda za ljubav, istinu i celovit religiozan život. Dimenzija svetosti i istinske religioznosti nezaustavljivo prodire u čoveka onda kada se skroz otvori prema životu i svetu.

Takav um je nepotkupljiv i zna šta je ljubav. Čovek tada može opaziti lepotu sveta, posebno onu koja se skriva u krhkosti, nepostojanosti i prolaznosti svega živoga, prigrlivši smrt kao sastavni deo svog slobodnog življenja istine u ljubavi. Sveopšta i sveprisutna mena svega što postoji, odnosno neprestano nestaje, prihvata se kao elementarna činjenica egzistencije, a svi iluzorni problemi proizašli iz straha i čovekove nemoći da se suoči sa realnošću skroz iščezavaju, ostavljajući čoveka skroz nezaštićenim pred veličanstvenom zagonetkom postojanja. Ono što potom nastupa temeljni je preobražaj ljudske svesti u blaženstvo čistog bivstvovanja kroz totalni susret sa životom, koji uključuje i smrt.

Foto&Video&Tekst preuzeti sa portala ForensicSoul
Izvor: ForensicSoul

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here